Atréveste a ler poesía na túa lingua de estudo? Participa na nosaRede de poetas.
Achégate
á biblioteca da escola e atoparás unhas caixas cos nomes de diferentes poetas. Colle
un ao chou!
Busca
unha poesía dese poeta e escríbea nunha cartulina. Resume o poema
ou o tema do poema en 2-3 liñas en galego/castelán e, se queres,
tamén na túa lingua de estudo.
Por
último, colga a cartulina na rede que atoparás no hall da escola.
Aquí tedes un exemplo:
Na
bilioteca atoparás libros do teu poeta, mais tamén podes atopar
algúns poemas na web. Pincha no nome do teu poeta:
Giorgio Caproni (Livorno 1912- Roma 1990) é unha das
voces máis importantes da poesía italiana do século XX, aínda que, alén das
fronteiras do seu país, non goce do recoñecemento que se merece.
Caproni foi tamén tradutor do francés de autores como
Proust ou Maupassant e un gran amante da música. De feito, unha das
características da súa obra é a estreita relación entre a música e a palabra.
A poesía de Caproni é unha poesía da vida cotiá. As
paisaxes son acotío paisaxes urbanas, cheas de escaparates e luces e onde as
bicicletas, os tranvías ou autobuses pasan incesantemente. De entre todas as
paisaxes urbanas, destaca Xénova, a cidade que mira o mar e rube polas súas
rúas empinadas, exemplo de cidade ideal para Caproni, e que constitúe unha
constante na súa obra.
Xunto a estes elementos urbanos, o mar e as figuras
femininas son outros dos temas da súa poética.
Velaquí unha das figuras femininas típicas de
Caproni:
Donna che apre riviere
Sei donna di
marine,
donna che apre riviere.
L’aria delle mattine
bianche, è la sua aria
di sale – e sono vele
al vento, sono bandiere
spiegate a bordo l’ampie
vesti tue così chiare.
E aquí unha paisaxe urbana.
Alba
Amore mio, nei vapori d’un bar
all’alba, amore mio che inverno
lungo e che brivido attenderti! Qua
dove il marmo nel sangue è gelo, e sa
di rinfresco anche l’occhio, ora nell’ermo
rumore oltre la brina io quale tram
odo, che apre e richiude in eterno
le deserte sue porte?… Amore, io ho fermo
il polso: e se il bicchiere entro il fragore
sottile ha un tremitìo tra i denti, è forse
di tali ruote un’eco. Ma tu, amore,
non dormi, ora che in vece la tua già il sole
sgorga, non dirmi che da quelle porte
qui, col tuo passo, già attendo la morte.
Alba
¡Amor mío, en los vapores de un café
al alba,
amor mío qué invierno
tan largo
y qué punzante espera! ¿Acá
donde el
mármol en la sangre es hielo, y sabe
de
frialdad también el ojo, en el lejano
rumor
sobre la escarcha qué tranvía
escucho,
que abre y cierra en perpetuo
sus
desiertas puertas?… Amor, tengo enfermo
el pulso:
y si el bazo previo al estallido
sutil tiene
un temblor entre los dientes, es quizá
un eco de
esas ruedas. Pero tú, amor,
no me
digas, hora que a veces tuya el sol
derrama,
no me digas que de aquellas puertas
aquí, con
tu paso, ya diviso la muerte.
Por outra banda,o sutil velo de ironía que se
desprende dos versos de Caproni é outro dos elementos que caracteriza a súa
poesía, incluso cando afronta, como no último período da súa vida, temas como a
morte ou a busca da espiritualidade.
O resultado é unha poesía lixeira que tende,
especialmente na parte final da súa vida, a formas breves e a poesías formadas
ás veces por unha soa estrofa. Como en Sassate
(Pedradas).
Sassate
Ho provato a parlare.
Forse, ignoro la lingua.
Tutte frasi sbagliate.
Le risposte: sassate.
Entre as súas obras,
recordamos Il passaggio di Enea, Il seme di piangere, Congedo del viaggiatore
ceremonioso & altre prosopopee o
Il conte di Kevenhüller. Pódese ler
tamén en español: Giorgio Caproni. Poesía
Escogida, editorial Pre-textos, e Antología
poética. 1932-1990. Giorgio Caproni, Huerga y Fierro Editores.
Aquí queda un petisco para saborear a poesía de
Giorgio Caproni.
Neste vídeo o actor italiano Fabrizio Gifuni recita a
poesía Lamento (o boria) del preticello
deriso que poderíamos traducir como Lamento
(ou soberbia) do pobre crego burlado.
O texto da poesía Lamento (o boria) del preticello
deriso.
martes, 22 de novembro de 2022
ENTREVISTA A ISABEL PARREÑO, AUTORA DEBLU PALINURO
En abril de 2022, a escritora Isabel
Parreño charlou coa escritora Pilar Ortega Pereiro e coa profesora Laura Rodríguez Tato, membro do equipo da bliblioteca da EOI de Vigo, sobre o seu último
libro, Blu Palinuro.
Pica na ligazón que está máis abaixo. Na xanela, verase unha caixa con parellas opostas de gustos en temáticas diversas. Procura estados de ánimo e emocións e escolle catro do teu interese e a aplicación devolverache unha chea de títulos exclusivos para ti.
Que teñas unha feliz lectura!!!!!!!
Ler é unha ferramenta fundamental para reforzar e ampliar os coñecementos na aprendizaxe dun idioma. De todos xeitos, pode dar certa vertixe adentrarse nunha lingua que aínda non dominamos e máis no terreo escrito. Preséntovos aquí unha presada de consellos para comezar a ler na lingua que esteas a estudar.
Poesía
Si, os teus ollos non te enganan, ese xénero tan "complicado" é unha ferramenta xenial para comezar a ler poesía. Por qué? Pois o normal é que as edicións de poesía sexan bilingües e ofrezan unha tradución ao outro lado da páxina. Non terás que ir ao dicionario cada vez que queiras atopar unha palabra nova, só cruzar a fronteira do lombo do libro.
Ademais, os poemas tenden a ser breves e autoconclusivos, poderás ir lendo aos poucos. Pérdelle o medo e adéntrate no mundo da lírica!
The men are weeping in the gym, de Andrew Mcmillan no seu poemario Físico(2018) con tradución ao galego de Isaac Xubín na editorial Chan da Pólvora
Cómic
Se buscas un texto nunha soa lingua eu anímote a probar cos cómics. Aínda que a presenza do texto é importante, faise moito máis sinxelo ler co apoio visual. Pode ser unha boa maneira de introducirse na lectura en xeral e máis concretamente no idioma que estudas.
Música
Non moi alonxado da poesía (Bob Dylan ten un Premio Nobel de literatura) atopámonos coa música. Omnipresente no noso día a día, reparar nas letras é algo que non facemos tanto. Para iso podemos botar man da aplicación chamada Genius. É unha aplicación colaborativa na que os usuarios colgan a letra e, non só iso, senón que tamén a van comentando e descifrando o que quería dicir o autor. E un mundo inmenso o de Genius e estou seguro de que atoparás a canción (ou incluso o poema) que a ti máis che encha o ollo
Relatos
Se a lonxitude dunha novela che asusta, non deixes de intentar ler relatos ou mesmo microrrelatos. Son unha boa ferramenta para comezar a ler nunha lingua que non dominamos. Estou seguro de que a túa profe poderá recomendarte ben.
Por riba de todos estes consellos, o importante é intentalo e non desistir. As veces pode custar, pero cun pouco de esforzo achegaraste a un novo mundo de posibilidades lectoras.
Marilar Aleixandre nació en Madrid en 1947. Ha vivido en Ceuta, Córdoba, Madrid y llegó a Vigo en 1973, para trasladarse posteriormente a Santiago de Compostela, donde reside actualmente. Ha adoptado el gallego como lengua literaria y es una autora extremadamente prolífica. En la actualidad es profesora de Didáctica de Ciencias y Educación Ambiental en la Facultad de Educación de la Universidad de Santiago de Compostela.
Publicó su primera novela infantil en 1989, A Formiga coxa, a la que siguieron otras novelas tanto para público juvenil como adulto, así como poesía y colaboración en varias revistas. Ha recibido numerosos premios por Relato breve, poesía en gallego y traducción.
Su última novela y recientemente adquirida para nuestra biblioteca es As malas mulleres (Ed. Galaxia). Fue publicada en el 2021 y galardonada ese mismo año con el Premio Blanco Amor de novela larga. La novela ha tenido gran acogida entre el público. Se sitúa en un contexto histórico pocas veces recogido en otras obras para recuperar la memoria de las reclusas en la cárcel coruñesa da Galera, en 1863. Como el título evoca, centrándose en Sica, presa de 15 años, narra la historia de esas ‘malas mulleres’ incomprendidas sociales, sometidas a un trato inhumano tanto en la prisión donde se desarrolla la historia como en la vida cotidiana de aquel tiempo. En la obra se visibiliza la labor de figuras como Concepción Arenal o Juana de Vega, visitadoras de prisiones, y el papel de los libros y la lectura para dar esperanza y mejorar la vida de las personas.
La literatura en rumano es una suerte de Guadiana, aparece y desaparece entre las personas lectoras en español según el momento. Es muy fuerte y potente su conexión con aquellos que han estudiado filología románica, sin embargo, pocas veces tenemos la suerte de poder acceder a uno de sus grandes referentes tanto dentro como fuera de Rumanía.
Mircea Cărtărescu nació en Bucarest en 1956 y desde los años ochenta se ha convertido en una de las grandes voces de la literatura rumana. En España ha sido puesto en valor y traducido gracias a la buena labor editorial de Impedimenta que lleva publicadas más de diez obras. Ante esta inmensa cantidad, muchas veces es complicado saber por dónde empezar y qué ruta seguir para introducirse en su mundo onírico, oscuro y fantástico. Cărtărescu parte siempre de su realidad, de lo que lo rodea para desarrollar una capa inferior del mundo consciente, una capa mucho más profunda pero sin perder del todo ese enlace directo con lo que lo rodea.
Si quieres leerlo pero no tienes ni idea de por dónde empezar, te aconsejo la siguiente ruta:
Mi recomendación es empezar por el breve cuento titulado El Ruletista (https://impedimenta.es/producto/el-ruletista). En él se nos presentan muchas de las claves de su narrativa y que devorarás en una tarde. Y es que además, no te olvidarás nunca del personaje principal, enigmático e inaccesible.
Si tras leer este cuento tienes ganas de más Cărtărescu, te recomiendo que pienses sobre lo que has leído y escojas si prefieres un texto menos oscuro, uno con más fantasía u otro más oscuro.
Si prefieres algo con mucha más fantasía, introdúcete en el mundo deEl Levante(https://impedimenta.es/producto/el-levante). Se trata de una epopeya cómica a la par que heroica en el que viajamos a través de claves narrativas por la historia de la literatura rumana mientras derrocan a un viejo tirano con grandes similitudes con Ceaușescu.
Si por el contrario, te apetece algo que ahonde en ese lado oscuro de El Ruletista tengo dos opciones para ti. Por un lado, obras breves: una nouvelle de iniciación llamada Lulú (https://impedimenta.es/producto/lulu) o una colección de relatos titulada Nostalgia –donde volverás a encontrarte con El Ruletista–.
Acercarse a la obra de Cărtărescu implica, muchas veces, y me pongo como ejemplo, no poder salir de ella, ni del imaginario rumano, ni de esa conexión tan potente que existe entre el país de los Cárpatos, su lengua latina y el resto de lenguas romances. Si decidís cruzar la puerta, nos vemos al otro lado.